SUSTU RUHUMUN ÇIĞLIKLARI... / ŞİİR

An vardır, sözün bittiği... Sadece bir bakışın anlatabildiği kitaplar dolusu anlar vardır... Hiçbir lugatte bulamayacağınız sözcüklerle konuşur bakışlarınız... Ve asla yanılmaz, yanıltmaz asla...

Bir Nisan yağmuru gibi cansuyu bakışlar... Yalnızlığın, hasretin, sevgiliye özlemin en hoş anlamını kırpıştıran iki kirpik arasında koca bir dünya saklar...

Sadece birçift bakışın anlamlandırdığını yazmaya kalksa dünyanın en akil yazarları sadece yazabilecekleri şu olurdu sanırım: "Öyle bir bakıştı ki tanrım!..."

Yaşam o bakışı anlamlandırmaya kalkılamayacak kadar kısa ve hoyrat... Sadece birazcık değineyim istedim...

Ve sevgiliye ...

Küçücük bir armağan... Onun bakışındaki kadar asil duyguları yansıtamasa da...

 

sustu ruhumun çığlıkları...

 

Bir akşamüstü

sessiz ve sensiz bir akşamüstü

sustu ruhumun bezirganı

sustu da sustu...

 

Sanma ki geçmişime ve sana

bu içimde bölünüvermiş hayalden

bubi tuzakları

ortalık sus pustu...

 

Cahil yüreğim yine

bakmadan, aldırmadan ve ölümüne

sevdiğine ihaneti seçti

sonrası kabustu...

 

Davrandı gözpınarlarım

bir an dikildi şuur,

karşısına ruhumun

ancak onunda çığlıkları sustu...

 

İstikbale, ikbale değildi koşusu

içimdeki mahşer atlısının

söz vermişti bir kere

sözü özü namustu...

 

Doğmamış heyecana,

bitmemiş öfkeye ve sana

tutsaktı yürek,

ve ağız dolusu sevda kustu...

 

Sustu yüreğimin, ruhumun

kulak yırtan çığlıkları bu akşam

ebediyen

sustu...

 

14.03.2009